در تولید قطعات ریخته‌گری، کیفیت تنها به ظاهر قطعه یا سالم بودن آن پس از خروج از قالب محدود نمی‌شود. ابعاد، تلرانس‌ها، الزامات سطحی، جنس قطعه و معیارهای پذیرش نیز باید متناسب با کاربرد نهایی مشخص باشند. استانداردهای صنعتی در اینجا اهمیت پیدا می‌کنند. استانداردهایی مانند ASTM و ISO مجموعه‌ای از الزامات و روش‌های مشخص را برای بخش‌های مختلف تولید و ارزیابی قطعات ارائه می‌کنند. البته هر استاندارد برای تمام قطعات و تمام فرآیندهای ریخته‌گری کاربرد ندارد. استاندارد مناسب باید بر اساس جنس قطعه، روش تولید، کاربرد، نقشه فنی و الزامات سفارش انتخاب شود.

استاندارد را می‌توان مجموعه‌ای از الزامات و روش‌های مورد توافق دانست که برای ایجاد هماهنگی و یکنواختی در تولید، اندازه‌گیری یا ارزیابی محصولات استفاده می‌شود. در یک سفارش ریخته‌گری، استاندارد می‌تواند به مشخص شدن مواردی مانند موارد زیر کمک کند: الزامات مواد و آلیاژ محدوده‌های مجاز ابعادی تلرانس‌های ریخته‌گری الزامات مربوط به سطح قطعه روش‌های اندازه‌گیری و ارزیابی معیارهای پذیرش یا رد قطعه الزامات مربوط به ماشین‌کاری در صورت وجود در نتیجه، استاندارد کمک می‌کند منظور سازنده و سفارش‌دهنده از «قطعه قابل قبول» تا حد امکان به شکل دقیق‌تری تعریف شود.

از شناخته‌شده‌ترین سازمان‌های تدوین‌کننده استاندارد در حوزه‌های مختلف صنعتی هستند. استانداردهای ASTM در زمینه‌های متنوعی از مواد، محصولات، روش‌های آزمون و مشخصات فنی منتشر شده‌اند. در حوزه ریخته‌گری نیز استانداردهای متعددی برای مواد و محصولات مختلف وجود دارد. ISO نیز استانداردهای گسترده‌ای در زمینه تولید، اندازه‌گیری، تلرانس و مشخصات فنی ارائه می‌کند. نکته مهم این است که نمی‌توان صرفاً با ذکر نام ASTM یا ISO گفت یک قطعه «استاندارد» است. باید شماره استاندارد، ویرایش مربوطه و دامنه کاربرد آن با مشخصات واقعی قطعه مطابقت داشته باشد.

یکی از استانداردهای شناخته‌شده در زمینه قطعات ریختگی، خانواده استاندارد ISO 8062 است که به تلرانس‌های ابعادی و هندسی قطعات ریختگی و الزامات مرتبط با ماشین‌کاری می‌پردازد. تلرانس اهمیت زیادی دارد، زیرا قطعه ریختگی لزوماً با ابعاد اسمی نقشه دقیقاً یکسان تولید نمی‌شود. فرآیند قالب‌گیری و انجماد می‌تواند باعث تغییرات ابعادی شود. بنابراین، در طراحی و سفارش قطعه باید مشخص شود: ابعاد اسمی قطعه چیست؟ چه میزان انحراف قابل قبول است؟ کدام سطوح نیاز به ماشین‌کاری دارند؟ تلرانس ابعادی موردنیاز چیست؟ آیا برای برخی ابعاد یا سطوح الزامات خاصی وجود دارد؟ این موارد باعث می‌شوند طراحی قطعه و فرآیند تولید از ابتدا هماهنگ باشند.

قرار نیست تمام قسمت‌های یک قطعه با یک میزان دقت ساخته شوند. برخی سطوح ممکن است پس از ریخته‌گری ماشین‌کاری شوند و برخی دیگر مستقیماً از قالب خارج شوند. بنابراین تعیین یک تلرانس یکسان برای تمام قسمت‌های قطعه همیشه منطقی نیست. اگر تلرانس بیش از نیاز سخت‌گیرانه انتخاب شود، ممکن است مراحل تولید و ماشین‌کاری پیچیده‌تر شوند. از طرف دیگر، تلرانس بیش از حد آزاد ممکن است برای مونتاژ یا عملکرد قطعه مناسب نباشد. به همین دلیل، تلرانس باید بر اساس عملکرد واقعی قطعه و نیاز نقشه تعیین شود.

استاندارد زمانی ارزش واقعی خود را نشان می‌دهد که معیار مشخصی برای بررسی قطعه وجود داشته باشد. برای مثال، اگر در نقشه یک قطعه محدوده مشخصی برای یک بعد تعیین شده باشد، می‌توان اندازه واقعی قطعه را با همان محدوده مقایسه کرد. در کنترل قطعات ریختگی می‌توان مواردی مانند موارد زیر را بررسی کرد: تطابق ابعاد با نقشه وضعیت ظاهری و سطح قطعه وجود عیوب قابل مشاهده انطباق بخش‌های مختلف قطعه با الزامات سفارش وضعیت قطعه پس از ماشین‌کاری، در صورت وجود در نتیجه، کنترل کیفیت از یک بررسی کلی و سلیقه‌ای به فرآیندی مبتنی بر معیارهای مشخص تبدیل می‌شود.

یکی از اشتباهات رایج، انتخاب استاندارد صرفاً بر اساس شناخته‌شده بودن آن است. برای انتخاب استاندارد مناسب باید ابتدا مشخصات قطعه و نیاز پروژه مشخص شود. مواردی مانند جنس، کاربرد، ابعاد، روش تولید، سطح دقت موردنیاز، عملیات ماشین‌کاری و الزامات مشتری می‌توانند در انتخاب استاندارد مؤثر باشند. همچنین ممکن است یک پروژه به بیش از یک استاندارد نیاز داشته باشد؛ برای مثال یک استاندارد برای مشخصات ماده و استاندارد دیگری برای تلرانس‌های قطعه مورد استفاده قرار گیرد.